Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ-ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ: "ΤΗΣ ΓΗΣ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ" (COLUMBIA SAXG 162)1971 Στραβά το καπελάκι μου στριμμένο το τσιγάρο πολλές φουρτούνες πέρασα και δε φοβάμαι χάρο. Τη θάλασσα πολέμησα του κόσμου την αρμύρα μα τώρα που σε γνώρισα την κάτω βόλτα πήρα.
Στ' ουρανού την άκρη Παναγιά σε φίλησε παγωμένο δάκρυ στην καρδιά μου κύλησε.
Στραβά το καπελάκι μου στο χέρι κομπολόι μετρώ τα σκαλοπάτια σου κι η έγνοια σου με τρώει. Μα πριν με διώξεις, άκαρδη θερμά παρακαλώ σε περκάλι βενετσάνικο να κοιμηθούμε στρώσε.
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ-ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ: "ΤΗΣ ΓΗΣ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ" (COLUMBIA SAXG 162)1971
Ένα δειλινό, μες στ' ακροθαλάσσι, σαν το ναυαγό ήρθα κι εγώ, ήρθα κι εγω Μου 'δωσες νερό σ' ασημένιο τάσι, για να δροσιστώ, σ' ευχαριστώ, σ' ευχαριστώ
Αγάπη μέσα στην καρδιά φουρτουνιασμένη λαγκαδιά κάποια βραδιά πλημμύρισες, και μας ξεκλήρισες.
Πάψε να ζητάς όλη την αλήθεια, τι είναι ο έρωτας μη με ρωτάς, μη με ρωτάς. Ψάξε να τη βρεις μες στα παραμύθια, τώρα δε μπορείς, είναι νωρίς, είναι νωρίς.
Αγάπη μέσα στην καρδιά φουρτουνιασμένη λαγκαδιά κάποια βραδιά πλημμύρισες, και μας ξεκλήρισες.
Στίχοι, Μουσική και Ερμηνεία - Διονύσης Σαββόπουλος "Φορτηγό" (Lyra, 1966)
Είχα μια αγάπη, αχ καρδούλα μου, που 'μοιαζε συννεφάκι, συννεφούλα μου. Σαν συννεφάκι φεύγει ξαναγυρνάει μ' αγαπά τη μια την άλλη με ξεχνάει.
Κι ένα βράδυ αχ καρδούλα μου διώχνω ξαφνικά τη συννεφούλα μου. Δεν αντέχω άλλο πια να με γελάει μ' αγαπάει τη μια την άλλη με ξεχνάει.
Κι έρχεται ο Απρίλης αχ καρδούλα μου να κι ο Μάης συννεφούλα μου. Δίχως τραγούδι, δάκρυ και φιλί δεν είναι άνοιξη φέτος αυτή.
Συννεφούλα, συννεφούλα να γυρίσεις σου ζητώ και τριγύρνα μ' όσους θέλεις κάθε βράδυ. Δεν αντέχω άλλο να 'μαι μοναχός μ' αγαπάς τη μια κι ας με ξεχνάς την άλλη.
Της νύχτας κυλάνε οι ώρες
τον ύπνο μου διώχνει η βροχή,
φοβάμαι μη σ' άρπαξαν μπόρες
κι απόμεινα εδώ μοναχή.
Να διώξω τα σύννεφα θα γίνω αγέρι
να φέγγω στο δρόμο σου θα γίνω αστέρι
κι αν πάλι τ' απόβραδο καημό θα μου φέρει
θα μείνω στο δρόμο σου να γίνω φωτιά.
Την πόρτα χτυπάει αγέρας
το σπίτι βαραίνει σιωπή
γυρεύω το φέγγος της μέρας
ζητώ τη δική σου φωνή.
Να διώξω τα σύννεφα θα γίνω αγέρι
να φέγγω στο δρόμο σου θα γίνω αστέρι
κι αν πάλι τ' απόβραδο καημό θα μου φέρει
θα μείνω στο δρόμο σου να γίνω φωτιά.
Της νύχτας κυλάνε οι ώρες
τον ύπνο μου πήρ' η βροχή,
μη χάθηκες σ’ άγνωστες χώρες,
μη σ’ έδεσαν ξένοι καημοί.
Να διώξω τα σύννεφα θα γίνω αγέρι
να φέγγω στο δρόμο σου θα γίνω αστέρι
κι αν πάλι τ' απόβραδο καημό θα μου φέρει
θα μείνω στο δρόμο σου να γίνω φωτιά.
Στίχοι: Δημήτρης Ιατρόπουλος Μουσική: Λάκης Παππάς Πρώτη εκτέλεση: Πόπη Αστεριάδη και Μιχάλης Βιολάρης
Πέφτει το σκοτάδι κι είν' το σπίτι ορφανό παιδί βγες φεγγάρι μου κι αυτή τη νύχτα κάτασπρο πουλί
Μπρος στα παραθύρια του ουρανού λάμπει τ άστρο του νοτιά Βγήκε τ όνειρο σεργιάνι στων παιδιών την αγκαλιά Βγήκε τ όνειρο σεργιάνι και γιορτάζει η γειτονιά
Την καλή τη μέρα φέρε πίσω μάνα Παναγιά. Ελα αγάπη μου να σε στολίσω μ άστρα και φιλιά
Τώρα πια που θα ρθει χαραυγή μη φοβάσαι το βοριά
Βγήκε τ όνειρο σεργιάνι στων παιδιών την αγκαλιά Βγήκε τ όνειρο σεργιάνι και γιορτάζει η γειτονιά
Ο Λίνος Κόκοτος έκανε την εμφάνισή του στα μουσικά πράγματα της χώρας μας το 1966, με το πασίγνωστο «Μικρό παιδί» με ερμηνευτή τον αείμνηστο Γιώργο Ζωγράφο
Γεννημένος στις 4 Αυγούστου του 1936, στην Αθήνα, ο Γιώργος Ζωγράφος υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπου του «Νέου Κύματος».
Ως τραγουδιστής πρωτοεμφανίστηκε στην μπουάτ «Θαλάμη» της Μυκόνου, και ύστερα για δύο δεκαετίες έκανε σπίτι του τις πλακιώτικες μπουάτ: «Συμπόσιο», «Εσπερίδες», «Απανεμιά», «Τετράδιο», «Δώμα», «Χρυσό κλειδί». Στο «Συμπόσιο» τραγουδούσε την περίοδο 1962-63 με τον Δήμο Μούτση, τη Ντόρα Γιαννακοπούλου και τον Διονύση Σαββόπουλο.
Στη δισκογραφία του «Νέου Κύματος» ο Γιώργος Ζωγράφος υπήρξε πρωτοπόρος με μεγάλες επιτυχίες: «Άκρη δεν έχει ο ουρανός» του Νότη Μαυρουδή, «Πέρα από τη θάλασσα» του Μαρκόπουλου, «Ο Ιρλανδός κι ο Ιουδαίος» του Χατζιδάκι, «Μαουτχάουζεν» του Θεοδωράκη, «Συλλογή ποιητών» του Μαμαγκάκη.
Πέθανε, σε ηλικία 69 ετών, στις 12 Αυγούστου του 2005.
Στίχοι: Αργύρης Βεργόπουλος Μουσική: Λίνος Κόκοτος Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Ζωγράφος
Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα σχολείο, μικρό παιδί στα μάτια είχα τη χαρά στα χέρια το βιβλίο, μικρό παιδί
Κι όταν η βαρυχειμωνιά μου πάγωνε τα χέρια στον ουρανό τα σήκωνα να ζεσταθούν στ' αστέρια
Παιδί στα δεκατέσσερα κλέψανε τη χαρά μου, μικρό παιδί στα μάτια είχα τη φωτιά τον ήλιο στη καρδιά μου μικρό παιδί
Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα σχολείο μικρό παιδί το γέλιο είχα συντροφιά στα χέρια το βιβλίο, μικρό παιδί
Κι όταν η βαρυχειμωνιά μου πάγωνε τα χέρια στον ουρανό τα σήκωνα να ζεσταθούν στ' αστέρια
....με την επιμονή του Νίκου Μαμαγκάκη,γύρισα τελικά τον πρώτο μου μικρό δίσκο. Ήταν τον Φεβρουάριο του '65 και ο δίσκος περιείχε τέσσερα τραγούδια: "Εγερτήριο", "Μια θάλασσα μικρή", "Τα πουλιά της δυστυχίας" και "Μη μιλάς άλλο γι' αγάπη" (Διονύσης Σαββόπουλος)
Στίχοι, μουσική, ερμηνεία - Διονύσης Σαββόπουλος
Μία η άνοιξη ένα το σύννεφο χρυσή βροχή βροχή που χόρευε σε κάμπο ώριμο ως το πρωί σαν στάχυα έλυσες πάνω στους ώμους μου χρυσά μαλλιά σαν στάχυ χόρεψες σαν στάχυα αμέτρητα ήταν τα φιλιά
Μη μιλάς άλλο για αγάπη η αγάπη είναι παντού στην καρδιά μας στη ματιά μας τρώει τα χείλη τρώει το νου όταν θα 'χουμε υποφέρει καλημέρα θα μας πει θα μας φύγει θα ξανάρθει κι όλο πάλι απ' την αρχή
Μία η θάλασσα ένας ο ήλιος της γλάροι λευκοί ήλιος και θάλασσα γλυκό κορίτσι ζεστό πρωί πρωί κι ορθάνοιξα τα δυο σου πέταλα μ' ένα φιλί κι εσύ μου χάρισες όλη την άνοιξη σ' ένα κορμί
Μη μιλάς άλλο για αγάπη η αγάπη είναι παντού στην καρδιά μας στη ματιά μας τρώει τα χείλη τρώει το νου όταν θα 'χουμε υποφέρει καλημέρα θα μας πει θα μας φύγει θα ξανάρθει κι όλο πάλι απ' την αρχή
Χθες ήταν έρωτας χθες ήταν σύννεφο χρυσή βροχή χθες ήταν θάλασσα γλάρος που χόρευε με το πρωί τώρα είναι η σιωπή τώρα είναι η λησμονιά κι ο χωρισμός κι όλα τα αστέρια του θαρρείς πως έσβησε ο ουρανός
Μη μιλάς άλλο για αγάπη η αγάπη είναι παντού στην καρδιά μας στη ματιά μας τρώει τα χείλη τρώει το νου όταν θα 'χουμε υποφέρει καλημέρα θα μας πει θα μας φύγει θα ξανάρθει κι όλο πάλι απ' την αρχή
....με την επιμονή του Νίκου Μαμαγκάκη,γύρισα τελικά τον πρώτο μου μικρό δίσκο. Ήταν τον Φεβρουάριο του '65 και ο δίσκος περιείχε τέσσερα τραγούδια: "Εγερτήριο", "Μια θάλασσα μικρή", "Τα πουλιά της δυστυχίας" και "Μη μιλάς άλλο γι' αγάπη" (Διονύσης Σαββόπουλος)
Στίχοι, Μουσική και Ερμηνεία - Διονύσης Σαββόπουλος
Μια θάλασσα μικρή, μια θάλασσα μικρή είναι το καλοκαίρι μου, ο έρωτάς μου, ο πόνος μου
Μια θάλασσα μικρή στα δυο σου μάτια φέγγει κάθε πρωί
Μια θάλασσα μικρή στο δάκρυ στο τραγούδι, στο κάθε σου φιλί Μια θάλασσα μικρή
Μια θάλασσα μικρή, μια θάλασσα μικρή και στη γωνιά η στάμνα μου για ένα καλοκαίρι ήσουνα εσύ
Σε τραγουδούσα εγώ σαν τις χορδές του ανέμου στα μαύρα σου μαλλιά
Σ' ακολουθούσα εγώ σαν το ψηλό χορτάρι τον άνεμο Σε τραγουδούσα εγώ
Μια θάλασσα μικρή, μια θάλασσα μικρή πικρά σ' αποχαιρέτησε, σε περιμένει Μια θάλασσα μικρή
Τα δύο πρώτα ήταν τα Ποιος να σφυρίζει κάθε βράδυ με τη Νέλλη Μάνου και Μια αγάπη για το καλοκαίρι, με την Καίτη Χωματά. Κυκλοφόρησαν σε 45άρια, ήταν τα πρώτα νούμερα της Lyra. Αυτά που λέμε τώρα συμβαίνουν την εποχή 1963-1964. (Γιάννης Σπανός σε συνέντευξη για το ξεκίνημά του στην Ελλάδα και στη ΛΥΡΑ)
Στίχοι: Αλέξης Αλεξόπουλος Μουσική: Γιάννης Σπανός Πρώτη εκτέλεση: Νέλλη Μάνου
Ποιος να σφυρίζει κάθε βράδυ, ποιος να σφυρίζει και για ποιον; αβέβαιο χαράς σημάδι κάτω απ' το φως των αστεριών ... αστεριών.
Χλωμές σκιές μεσ' στο σκοτάδι γυμνά στα δέντρα τα κλαδιά ποιος να σφυρίζει κάθε βράδυ και ποια γοργά χτυπάει καρδιά; ... ποια καρδιά;
Δειλά η ελπίδα σκαλωμένη στις γρίλιες των παραθυριών καθώς η μέρα αργοπεθαίνει ποιος να σφυρίζει και για ποιον; ... και για ποιον;
Βουβή στην κάμαρα κλεισμένη, ανία, πλήξη, προσμονή ασάλευτη, η ματιά στημένη στο δρόμο κάτι να φανεί ... να φανεί
Ποιος να σφυρίζει κάθε βράδυ, ποιος να σφυρίζει και για ποιον; αβέβαιο χαράς σημάδι κάτω απ' το φως των αστεριών ... αστεριών
Δειλά η ελπίδα σκαλωμένη στις γρίλιες των παραθυριών καθώς η μέρα αργοπεθαίνει ποιος να σφυρίζει και για ποιον; ... και για ποιον;
Βουβή στη κάμαρα κλεισμένη, ανία, πλήξη, προσμονή ασάλευτη, η ματιά στημένη στο δρόμο κάτι να φανεί ... να φανεί
Ποιος να σφυρίζει κάθε βράδυ, ποιος να σφυρίζει και για ποιον; αβέβαιο χαράς σημάδι κάτω απ' το φως των αστεριών ... αστεριών
Το "Νέο Κύμα" έγινε πια μύθος, όπως και οι Πλακιώτικες μπουάτ που άνθισαν μαζί του. Και σήμερα που το τραγούδι κυκλοφορεί μέσα στη νύχτα όλο και πιο συχνά ημίγυμνο μπορούμε να το πούμε πως το "ΝΕΟ ΚΥΜΑ" και οι δημιουργοί του είχαν ευγένεια και ήθος. Και τα τραγούδια τους ήταν μια γνήσια καλλιτεχνική έκφραση. Μια κατάθεση ψυχής από ανθρώπους με ευαισθησία, παιδεία και ταλέντο, που πολύ λίγο νοιάζονταν για το παιχνίδι της αγοράς και τους κανόνες του μάρκετινγκ. Στην Αθήνα του '60 μοσχοβολούν ακόμα οι γειτονιές βασιλικό και ασβέστη, κι ο Αττικός ουρανός δεν έχει χάσει ακόμα το γαλάζιο του. Γλυκιά και τρυφερή και ανθρώπινη η Αθήνα σαν τα τραγούδια του "Νέου Κύματος". Ας ακούσουμε λοιπόν τα τραγούδια αυτής της εποχής, και επιστρέφοντας στη δεκαετία του '60 ας θυμηθούμε τον κόσμο όπως ήταν τότε. Ας θυμηθούμε τις φωνές, που έφεραν τότε ένα καινούργιο, φρέσκο αεράκι στο χώρο του τραγουδιού: ΚΑΙΤΗ ΧΩΜΑΤΑ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ, ΛΑΚΗΣ ΠΑΠΠΑΣ, ΡΕΝΑ ΚΟΥΜΙΩΤΗ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΟΥΛΑ ΜΠΙΡΜΠΙΛΗ, ΑΛΕΞΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΙΟΛΑΡΗΣ, ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΟΠΗ ΑΣΤΕΡΙΑΔΗ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ.
Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ έπαιζε πιάνο στις Παριζιάνικες μπουάτ και έγραφε τραγούδια για την Μπριζίτ Μπαρντό, όταν τον βρήκε ο Γιώργος Παπαστεφάνου και τον έφερε στη νεοσύστατη τότε (1964) "ΛΥΡΑ". Η πρώτη ηχογράφηση της εταιρίας ήταν το "Μια αγάπη για το καλοκαίρι" του Γιάννη Σπανού, σε στίχους του Γιώργου Παπαστεφάνου και με τη φωνή της Καίτης Χωματά. Από τους βασικούς συνθέτες του "ΝΕΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ" ήταν και ο ΛΙΝΟΣ ΚΟΚΟΤΟΣ, ο ΝΟΤΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ, ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΜΠΗΣ, ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΡΕΖΑΣ, ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΡΙΜΙΖΑΚΗΣ, ο ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ και ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΛΕΖΟΣ. Ο ΝΙΚΟΣ ΜΑΜΑΓΚΑΚΗΣ, ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗΣ, ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΕΟΝΤΗΣ , ο ΜΑΝΟΣ ΛΟΪΖΟΣ, ο ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ, ο ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΚΗΛΑΪΔΟΝΗΣ.
Τα όνειρα, ο ενθουσιασμός, το κέφι, το μεράκι μιας ομάδας νέων παιδιών, που φιλοδοξούσαν να εκφραστούν μέσα απ' το τραγούδι. Αυτό τους ένωνε κι ας μην προέρχονταν όλοι από το χώρο της μουσικής. Η ΚΑΙΤΗ ΧΩΜΑΤΑ μόλις είχε αφήσει τα θρανία του σχολείου. Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ήταν ηθοποιός και στο θέατρο υπολόγιζε να μείνει. Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΙΟΛΑΡΗΣ που είχε έρθει από την Κύπρο ήταν φοιτητής φιλολογίας. Όπως καταλαβαίνετε τα παιδιά του "ΝΕΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ" δεν είχαν στο μυαλό τη λέξη καριέρα όταν ξεκινούσαν. Κι όλοι τους - συνθέτες, στιχουργοί, ερμηνευτές - συναντήθηκαν κάτω απ' την ετικέτα μιας καινούργιας δισκογραφικής εταιρίας που είχε το ελληνικό όνομα "ΛΥΡΑ". Το "ΝΕΟ ΚΥΜΑ" δανείστηκε τ' όνομα του από τη Γαλλική "Nouvelle Vague", δηλαδή τη νέα γενιά σκηνοθετών του Γαλλικού σινεμά της εποχής γύρω στο '60.
Μουσική - Γιάννης Σπανός Στίχοι - Γιώργος Παπαστεφάνου Ερμηνεία - Καίτη Χωματά "Μια αγάπη για το καλοκαίρι" 1964 ΛΥΡΑ
Μια αγάπη για το καλοκαίρι θα 'μαι κι εγώ να σου κρατώ δροσιά στο χέρι να σε φιλώ. Θα μ' αγαπάς σαν καλοκαίρι και σαν παιδί, μα θα μου φύγεις με τ' αγέρι και τη βροχή.
Μια αγάπη για το καλοκαίρι θα 'μαι κι εγώ να σου κρατώ δροσιά στο χέρι να σε φιλώ. Και σαν χαθεί το καλοκαίρι και σε ζητώ θα μείνει μόνο έν' αστέρι να το κοιτώ.
Στίχοι: Γιώργος Παπαστεφάνου Μουσική: Γιάννης Σπανός Πρώτη εκτέλεση: Σούλα Μπιρμπίλη
Στο δρόμο κάτω απ' τις μηλιές παίζουν στους ίσκιους οι φωτιές και τα νερά στις φυλλωσιές στη μαγεμένη αμμουδιά ένα καράβι του νοτιά κέντησε απόψε μια καρδιά
Ήρθες αγάπη μου παλιά σ' έφεραν γλάροι στη στεριά κι ήβραν οι πέτρες τη μηλιά ήρθες αγάπη μου καλή στον ουρανό χρυσοπηγή κι ο ήλιος στην ανατολή
Τώρα δικά μας τα φτερά στην ανθισμένη γειτονιά πετούν τραγούδια και πουλιά στο λόφο πέρα στις πλαγιές οι κρίνοι κι οι τριανταφυλλιές κάνουν για σένα προσευχές
πρώτο βραβείο στο 4ο Φεστιβάλ ελαφρού τραγουδιού 1965 στο τραγούδι των Nότη Mαυρουδή (μουσική) και Γιάννη Kακουλίδη (στίχοι) «Hταν μεγάλη η νύχτα» (ενορχήστρωση-διεύθυνση, Nότης Mαυρουδής· ερμηνεία, Σούλα Mπιρμπίλη).
Βραδιά κατάσπαρτη μ' αστέρια εγώ κι εσύ στα δυο μου χέρια γλυκά τ' αγέρι σου πλεκε γιορντάνι γλυκά μαλλιά, Μαγιάτικο στεφάνι.
Ήταν μεγάλη η νύχτα κι ήμασταν τόσο μόνοι πάγος στα μάτια, νέκρα στα χείλη στα χέρια χιόνι.
Η μέρα θά ρθει όλη δικιά μας δεν θα χωρέσει στα φιλιά μας. Θα σου στολίσω τα μαλλιά με στάχυα δειλά πουλιά στης θάλασσας τα βράχια.
1966 Στίχοι και Μουσική - Νίκος Χουλιαράς Ερμηνεία - Αρλέτα
Δεν είχε το νησί κατάρτια δεν είχε το νησί παιδιά δεν είχε το νησί τραγούδια γιατί μισέψαν τα παιδιά δεν είχε το νησί φεγγάρια μαρμάρωσε κι η κοπελιά
Στο πέτρινο χαμόγελό της γίναν τα όνειρα καράβια το πέτρινο χαμόγελό της το κτίσανε στη μοναξιά τ’ αγριοπούλια του πελάγου και χάθηκαν και χάθηκαν
Τώρα ένα χέρι στο λιμάνι βάφει τη θάλασσα σταχτιά δεν είναι πια βαθύς ο ύπνος δεν έχει ελπίδες η νυχτιά τώρα είναι μόνη στο λιμάνι κι είναι τα όνειρα μακριά
O Γιάννης Σπανός πήρε μέρος στο Φεστιβάλ Eλαφρού Tραγουδιού δύο φορές. Δεν θα ξεχάσει ποτέ τη φορά που, όταν το τραγούδι του βρέθηκε στην 20ή θέση, δηλαδή τελευταίο, κάποιος καταστηματάρχης της Θεσσαλονίκης του τηλεφώνησε και του πρόσφερε 5.000 δραχμές, ποσό διόλου αξιοκαταφρόνητο την εποχή εκείνη, αν δεχόταν να φωτογραφηθεί μέσα στο υποδηματοπωλείο του! O Γιάννης Σπανός δεν κέρδισε ποτέ εκείνες τις 5.000 δραχμές, διότι, βέβαια, δεν επισκέφθηκε ποτέ το κατάστημα.
Ηταν το 4ο Φεστιβάλ, 1965, και η αποτυχούσα σύνθεση ήταν το «Μιλάς» σε στίχους Κώστα Γεωργουσόπουλου και με ερμηνεύτρια την Καίτη Χωματά.
Μιλάς και ντύνω τη φωνή σου τ' αγέρι γέρνει στο κορμί σου μιλάς τη γλώσσα τ' ουρανού του αναστεναγμού και σ' ανταμώνω στην ερημιά.
Μιλάς και τρέχω στη φωνή σου στο χώμα γείρε και κοιμήσου μιλάς τη γλώσσα της ηχώς που κυνηγά το φως και σ' ανταμώνω στην ερημιά.
Μιλάς και σβήνω τη φωνή σου στο στόμα μου έχω το φιλί σου μιλάς και ξέρω να σε βρω μες τ' αναφιλητό και σ' ανταμώνω στην ερημιά.
"Αποδημίες" (1965) ο πρώτος μεγάλος δίσκος του Γιάννη Σπανού αλλά και της Καίτης Χωματά στο μουσικό κεφάλαιο που έγινε γνωστό ως "Νέο Κύμα". Στίχοι - Κώστας Γεωργουσόπουλος
Ο κόσμος ραγισε και μένει χωρις να σταξει κόμπος δακρυ καθώς στις καλαμιάς την άκρη στεκει μια πικραμένη.
Κρατώ στο χέρι το μαχαίρι που είναι ταίρι της ψυχής μου στο προσκεφάλι μου κοιμήσου στο πιο γλυκό καρτέρι...
Κουράστηκα μονάχη τόσο να περιμένω σε μιαν άκρη να φέξει το στερνό σου δάκρυ προτού να σε ...σκοτώσω....
Στίχοι:Λευτέρης Παπαδόπουλος Μουσική:Μίμης Πλέσσας Πρώτη ερμηνεία:Πόλυ Πάνου στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη "Όλγα, αγάπη μου" 1968
Τι σου 'κανα και πίνεις, τσιγάρο στο τσιγάρο κι είν' τα πικρά σου μάτια στο πάτωμα καρφιά
Πες μου για δε μ' αφήνεις με δυο φιλιά να πάρω απ' τα θολά σου μάτια τη μαύρη συννεφιά
Οι πόνοι που σε σφάζουν, πόνοι διπλοί για μένα σταλάζουν στην καρδιά μου τα δάκρυα που κλαις
Να 'ξερες πως σπαράζουν τα μέσα μου για σένα που στέκεσαι μακρυά μου και λόγο δε μου λες
και οι στίχοι που δεν ηχογραφήθηκαν.......
Αμίλητό μου στόμα, φεγγάρι μου σβησμένο ανάθεμα την ώρα και τη βαριά στιγμή Όλα για σε τα δίνω, τα δίνω και πεθαίνω για να μη σε αγγίξουν ξανά οι στεναγμοί
Απόψε κλαίει, απόψε κλαίει ο ουρανός για σένα και, για σένα και για μένα Τα λόγια μας σκορπίσανε και είναι πια χαμένα και μείνανε τα χείλη μας βουβά και παγωμένα
Κι είναι βαρύς, βαρύς ο ουρανός και κλαίει απελπισμένα
Τι να σου πω, τι να σου πω, τι να μου πεις Χάνω το φως, χάνω το φως και σένα Είν όλα μαύρα και θολά, όλα συννεφιασμένα Είν' η καρδιά μου μια πληγή, τα μάτια μου κλαμένα
Κι είναι βαρύς, βαρύς ο ουρανός και κλαίει απελπισμένα
Στίχοι: Ακος Δασκαλόπουλος
Μουσική: Μίμης Πλέσσας Ερμηνείες: Μαίρη Χρονοπούλου στη ταινία "Οι θαλασσιές οι χάντρες", 1967 Αλέκα Μαβίλη στη ταινία "Οι θαλασσιές οι χάντρες"
Εδώ δεν υπάρχουν "στίχοι" να "συναντούν τη μουσική" αλλά υπάρχουν εικόνες χαραγμένες στη μνήμη μεγάλων και μικρών. Εικόνες από την Ελληνική ταινία "Οι θαλασσιές οι χάντρες" του 1967 και για τους μεγαλύτερους από εμάς, εικόνες από το ανύπαρκτο πια όπως μαθαίνουμε "Λούνα Πάρκ".
Μουσική - Μίμης Πλέσσας
Δίσκος - ΟΙ ΘΑΛΑΣΣΙΕΣ ΟΙ ΧΑΝΤΡΕΣ - ΜΙΜΗ ΠΛΕΣΣΑ (LYRA3032) 1967
Ακούγεται στην Ελληνική ταινία "Οι θαλασσιές οι χάντρες", μουσική κωμωδία του 1967 της Φίνος Φιλμς, σενάριο και σκηνοθεσία του Γιάννη Δαλιανίδη, που έφυγε πριν λίγες μέρες, σε ηλικία 87 ετών. Η ταινία προβλήθηκε και στις Κάννες προκαλώντας αίσθηση.
Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στο δίσκο "ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ 1" (LYRA 1967)
Στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος
Μουσική: Μίμης Πλέσσας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πουλόπουλος
Καντήλι καίει ένας καημός
θα γίνει απόψε χαλασμός
Πηγάδι ανοίχτηκε βαθύ
απόψε κάποιος θα χαθεί
Μαύρη είν' η μοίρα - παράπονό μου
μαύρη είν' η μοίρα της ζωής
έξω νυχτώνει
κλείσαν οι δρόμοι
πού θα σταθείς;
Εχει ορφανέψει μια καρδιά
η μοίρα περπατάει βαριά
απόψε κλείσαν οι ουρανοί
για να μη δουν τι θα γενεί
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου Μουσική: Δήμος Μούτσης Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού
Δίσκος 45 στροφών 1972 Το 1977 κυκλοφόρησε από την Olympic (νυν Universal) μια συλλογή με μερικές από τις επιτυχίες της Βίκυς Μοσχολιού στη συγκεκριμένη εταιρεία, με τίτλο "Πορτραίτα" όπου συμπεριλήφθηκε το τραγούδι.
Το ρούχο σου το θαλασσί που γκρέμισ' ένα μαγαζί ρήμαξε τρία σπιτικά και μιαν αρραβωνιαστικιά
Ερήμωσε κι ένα στενό που τό'χα βράδυ να περνώ κι αδειάσανε μια εκκλησιά τα ρούχα σου τα θαλασσιά
Το ρούχο σου το θαλασσί με πότισε παλιό κρασί κάν'το κομμάτια δεν βαστώ και μοίρασέ το φυλαχτό
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου Μουσική: Γιάννης Σπανός Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού Η Βίκυ Μοσχολιού τραγουδά Σπανό - 1977
Ναύτης βγήκε στη στεριά για περιπολία μάνα μου, αναστέναξε όλη η παραλία τέλειωσε η περίπολος κι ήρθε το ναυτάκι κι έριχνε στη θάλασσα μαύρο βοτσαλάκι.
Ναύτης βγήκε στη στεριά και μπροστά μου βγαίνει Κύριε των δυνάμεων, τι χρωστώ η καημένη; Μου 'πε δυο γλυκόλογα, θέλει να κεράσει μια βανίλια παγωτό και γλυκό κεράσι.
Ναύτης βγήκε στη στεριά και φοράει τ' άσπρα γέμισε το σπίτι μου κι η καρδιά μου μ' άστρα βγήκαμε κι ενθύμιο μια φωτογραφία στο Χατζηκυριάκειο μέσα στην πλατεία.
Ναύτης βγήκε στη στεριά μ' άδεια τρεις ημέρες παραγνωριστήκαμε κι άρχισε φοβέρες μου 'κανε και μια σκηνή μες στην παραλία μην κοιτάζω γύρω μου σαν περιπολία.
Μες τους βίους των αγίων κάτι υπάρχει που μας κρύβουν κι είναι σαν παλιό τοπίο στη βροχή κάτι κρύβεται στις λέξεις που ποτέ δε θα το μάθεις και ποτέ κανείς δε θα ρθει να στο πει
Μες τους βίους των αγίων είναι κι ο δικός μας βίος μέσα στους πολλούς αγνώστους που ποτέ δε θα μας βρουν
Μες τους βίους των αγίων τ' όνομά μας θα ξεχάσουν όσοι θέλουν ν' αποδράσουν κι όσοι ψευδομαρτυρούν
Μες τους βίους των αγίων βρίσκονται και τα δικά μας σ' όλα τα προσωπικά μας μια σκιά κάτι που μας πήρε χρόνια και δε θες να ομολογήσεις ούτε σ' εξομολογήσεις τώρα πια
Μες τους βίους των αγίων είναι κι ο δικός μας βίος μέσα στους πολλούς αγνώστους που ποτέ δε θα μας βρουν
Μες τους βίους των αγίων τ' όνομά μας θα ξεχάσουν όσοι θέλουν ν' αποδράσουν κι όσοι ψευδομαρτυρούν
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Κώστας Λειβαδάς
Ελένη Τσαλιγοπούλου
Κάθε τέλος και αρχή - 2005
Ένα κορμί χωρίς ψυχή
που κάνει πάντα ανακωχή
δεν ξέρει αγάπη και δεν ξέρει ενοχή
όσο χρυσάφι κι αν ντυθεί
δεν είναι τρόπος να σταθεί
μήτε κανείς ποτέ θα του παρασταθεί
ένα κορμί χωρίς ψυχή.
Ήσουν κορμί χωρίς ψυχή
σαν κάποια κούκλα πλαστική
σε μια βιτρίνα πάντα αινιγματική
κι έπαιζες ρόλους φυσικά
με λόγια συνθηματικά
σε μια σκηνή
και μ' άλλου έργα σκηνικά,
ένα κορμί χωρίς ψυχή.
Κουρέλια αισθήματα φιλιά
τα 'σβησες μονοκοντυλιά
και κάθε όρκος σου γινότανε θηλιά
σώμα που είχε αγαπηθεί
με μια καρδιά ζωγραφιστή
και μια ψυχή που 'χε για πάντα εξοριστεί,
ένα κορμί, αχ χωρίς ψυχή.
Ήσουν κορμί χωρίς ψυχή
σαν κάποια κούκλα πλαστική
σε μια βιτρίνα πάντα αινιγματική
κι έπαιζες ρόλους φυσικά
με λόγια συνθηματικά
σε μια σκηνή
και μ' άλλου έργα σκηνικά,
ένα κορμί χωρίς ψυχή.
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου Μουσική: Διονύσης Τσακνής Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος Θα είμαι εδώ - 2003
Σ' άρεσε πάντα να καπνίζεις και να κλαις για ξένα βάσανα, για ξένες αμαρτίες σκιές να βλέπεις στα χαρτιά σου απατηλές και στον καφέ τους έρωτές σου τραυματίες, τραυματίες
Είσαι μια χώρα που δεν έφτασε κανείς που μόνο σ' ένα μυθιστόρημα υπάρχει μοιάζεις μ' ανάμνηση μιας νύχτας μακρινής για ένα τίποτα, μικρή χαμένη μάχη Σ' άρεσε πάντα το σκοτάδι της σκηνής και λόγια του έρωτα να λες πάντα μονάχη
Ποτέ δεν ήξερα τι θα 'θελες να πεις πόσα πολλά είχες κρυφά, πόσα κρυμμένα χανόσουν μέσα στα τοπία της σιωπής σε μιαν ομίχλη με ταξίδια μεθυσμένα, μεθυσμένα
Είσαι μια χώρα που δεν έφτασε κανείς που μόνο σ' ένα μυθιστόρημα υπάρχει μοιάζεις μ' ανάμνηση μιας νύχτας μακρινής για ένα τίποτα, μικρή χαμένη μάχη Σ' άρεσε πάντα το σκοτάδι της σκηνής και λόγια του έρωτα να λες πάντα μονάχη για ένα τίποτα, μικρή χαμένη μάχη Σ' άρεσε πάντα το σκοτάδι της σκηνής και λόγια του έρωτα να λες πάντα μονάχη
Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές τ' αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι σου μάθαινε το αύριο και το χθες μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη με του καιρού δεμένος τις κλωστές
Τ' αηδόνια σεχτηκιάσανε στην Τροία που στράγγιξες χαμένα μια γενιά καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά
Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι απ' του καιρού την άγρια πληρωμή στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει και το μαράζι δίχως αφορμή
Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά κι απ' το παλιό μαρτύριο να 'χει μείνει ένα σκυλί τη νύχτα που διψά γυναίκες στη γωνιά μ' ασετυλίνη παραμιλούν στην ακροθαλασσιά
Και στ' ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή πώς έγινε με τούτο τον αιώνα και γύρισε καπάκι η ζωή πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια να μην ακούσεις έναν ποιητή
Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη και στις μυρτιές του ʼδη σεργιανά μαλαματένια λόγια στο χορτάρι ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά
Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες και ξημερώνοντας μέρα κακή[Παρασκευή] τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες με πήραν και με βάλαν σε κλουβί και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί
Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής περνούσα τα δικά σου δικαστήρια αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια και σαν κακούργο να με τιμωρείς στη δικιά μου τη ζωή.
Μου ήρθες για να με δικάσεις να με ρίξεις φυλακή, με τον ψευτοέρωτά σου να λερώσεις μια ζωή.
ENGLISH TRANSLATION (poem by Manos Eleftheriou) ''MALAMATENIA LOGIA'' - (''WORDS OF GOLD'')
Words of gold on the kerchief * I found them when I was out walking day before yesterday Tomorrow and yesterday were teaching you * the alphabet out on the clover But I was passing through the ultimate gate tied up in time's yarns
The nightingales gave you no rest in Troy where you bled dry a whole generation for nothing It would have been better if your name had been Maria and you had been a seamstress in Kokkinia and not living with this company not knowing the murderer's star *.
Many came back scarred by the savage payment of time. In between, on the way, four winds took them for a walk for a while and they found the light that does not tremble and the sadness that has no cause.
And like the others, these too were lost, they were found half-way, barking like dogs, and from the old sufferings, nothing is left but a dog thirsting in the night. Women at the corner, by light of the acetylene, are talking, not making sense, on the shore of the sea.
And on the open seas of the world there are the trucks they will be unloaded in Kaisariani. What happened to this century that turned life over on its back like a turtle How did fate and the years do it you heard not one poet.
Who looses the worlds tangle? Who is the captain in the mountains? Who gives love and joy and goes for a walk among the myrtles of Hades? Words of gold in fields of grass, who will find them for the next generation?
They bound me to the straights * and the canons and at the dawn of one bad day, archers, phalanxes and legions took me and put me in a cage, and in the dungeons, with the centuries as dice, the money-lenders are playing their games.
I was looking for the great hunting, and yet I was no mangas, no tough guy. I passed by your own tribunals. When you find me in Hades you may judge me again, before witnesses, and punish me like a criminal.
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας Σεργιάνι στον κόσμο-1979 (MINOS MSM 350)
Αν ήταν άστρα τα φιλιά σου και τα 'χαν άλλοι ουρανοί θα 'ταν αλλιώς ο κόσμος τώρα θα 'χαν και τα πουλιά φωνή
Αν ήταν άστρα τα φιλιά σου σ' ένα κουτί θα κλείδωνα για να ταίζω την ψυχή μου και τα πετροχελίδονα
Αν ήταν άστρα τα φιλιά σου και χαμηλώναν προς τη γη θα 'ταν αλλιώς ο κόσμος τώρα θα 'ταν αλλιώς και η ζωή ---------------------------------------- ---------------------------- LYRICS IN ENGLISH If your kisses were stars
If your kisses were stars, and a different heaven held them, the universe would be different now, the birds too would have voices.
If your kisses were stars, I would hide them in a box to feed my soul and the swallows.
If your kisses were stars, and they came lower, near the earth, the universe would be different now, and life would be different too.
1972 - Ο Δήμος Μούτσης μόλις έχει αλλάξει εταιρία, από την Columbia στη Philips, και συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον Μάνο Ελευθερίου, με στόχο τη δημιουργία ενός έργου για τη συμπλήρωση των 50 χρόνων από τη Μικρασιατική καταστροφή.
"Άγιος Φεβρουάριος" Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου Μουσική: Δήμος Μούτσης Πρώτη εκτέλεση: Πετρή Σαλπέα
Στα εννιακόσια δέκα οχτώ από την Μικράν Ασία μου 'στειλες κάρτες με στρατό και με την Αγιά Σοφία
Κι αυτά συμβαίνουν στον καιρό
Μ' από τότε μέχρι εδώ σπίτι μείναμε μόνο δυό ο Άγιος Φεβρουάριος κι εγώ
Πρόσφυγα σ' έριξαν εδώ κι ο χάρος έξι βήματα στα χρόνια που 'ρθα να σε δω μέσα στα παραπήγματα
