"Μικρό παιδί"

Ο Λίνος Κόκοτος έκανε την εμφάνισή του στα μουσικά πράγματα της χώρας μας το 1966, με το πασίγνωστο «Μικρό παιδί» με ερμηνευτή τον αείμνηστο Γιώργο Ζωγράφο

Γεννημένος στις 4 Αυγούστου του 1936, στην Αθήνα, ο Γιώργος Ζωγράφος υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπου του «Νέου Κύματος».

Ως τραγουδιστής πρωτοεμφανίστηκε στην μπουάτ «Θαλάμη» της Μυκόνου, και ύστερα για δύο δεκαετίες έκανε σπίτι του τις πλακιώτικες μπουάτ: «Συμπόσιο», «Εσπερίδες», «Απανεμιά», «Τετράδιο», «Δώμα», «Χρυσό κλειδί». Στο «Συμπόσιο» τραγουδούσε την περίοδο 1962-63 με τον Δήμο Μούτση, τη Ντόρα Γιαννακοπούλου και τον Διονύση Σαββόπουλο.

Στη δισκογραφία του «Νέου Κύματος» ο Γιώργος Ζωγράφος υπήρξε πρωτοπόρος με μεγάλες επιτυχίες: «Άκρη δεν έχει ο ουρανός» του Νότη Μαυρουδή, «Πέρα από τη θάλασσα» του Μαρκόπουλου, «Ο Ιρλανδός κι ο Ιουδαίος» του Χατζιδάκι, «Μαουτχάουζεν» του Θεοδωράκη, «Συλλογή ποιητών» του Μαμαγκάκη.

Πέθανε, σε ηλικία 69 ετών, στις 12 Αυγούστου του 2005.



Στίχοι: Αργύρης Βεργόπουλος
Μουσική: Λίνος Κόκοτος
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Ζωγράφος

Μικρό παιδί σαν ήμουνα
και πήγαινα σχολείο, μικρό παιδί
στα μάτια είχα τη χαρά
στα χέρια το βιβλίο, μικρό παιδί

Κι όταν η βαρυχειμωνιά
μου πάγωνε τα χέρια
στον ουρανό τα σήκωνα
να ζεσταθούν στ' αστέρια

Παιδί στα δεκατέσσερα
κλέψανε τη χαρά μου, μικρό παιδί
στα μάτια είχα τη φωτιά
τον ήλιο στη καρδιά μου μικρό παιδί

Μικρό παιδί σαν ήμουνα
και πήγαινα σχολείο μικρό παιδί
το γέλιο είχα συντροφιά
στα χέρια το βιβλίο, μικρό παιδί

Κι όταν η βαρυχειμωνιά
μου πάγωνε τα χέρια
στον ουρανό τα σήκωνα
να ζεσταθούν στ' αστέρια

"Κάθε γράμμα"

Λίνος Κόκοτος & Λευτέρης Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη
Δίσκος: Αποχαιρετισμός (1975)

Κάθε γράμμα που μου στέλνεις το διαβάζουμε όλοι
συλλαβίζουμε τα λόγια σα μπουκιές ψωμί
φέρνει μες στην ερημιά μας την παλιά μας πόλη
και το σύρμα ευωδιάζει άσπρο γιασεμί

Όλα τα ρολόγια δείχνουν μεσονύχτι
στείλε μου δυο λόγια για παρηγοριά
είμαι ένα σπουργίτι σ’ ατσαλένιο δίχτυ
μια μονή φτερούγα κόντρα στο βοριά

Κάθε βράδυ το φεγγάρι πέφτει στην αυλή μας
ματωμένο απ’ της μάντρας το χοντρό γυαλί
την Τετάρτη για ταξίδι πήραν τον Παυλή μας
κι από τότε μαύρο κύμα φέρνουν οι γιαλοί

Όλα τα ρολόγια δείχνουν μεσονύχτι
στείλε μου δυο λόγια για παρηγοριά
είμαι ένα σπουργίτι σ’ ατσαλένιο δίχτυ
μια μονή φτερούγα κόντρα στο βοριά