Το φθινόπωρο του 1991 η Χάρις Αλεξίου παρουσιάζει με τον Κώστα Χατζή στο REX και το Ράδιο Σίτι ένα πρόγραμμα που φέρει τη σκηνοθετική σφραγίδα του Mauro Bolognini. Αποτέλεσμα των εμφανίσεων ο δίσκος "Η ΑΛΕΞΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΧΑΤΖΗ".
Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος θυμάται την ιστορία του τραγουδιού.... «Το έγραψα στη δικτατορία, με πρόθεση να βγουν από το τραγούδι οι υπαινιγμοί κάποιων μηνυμάτων. Η μουσική είναι από ένα παλιό γρήγορο τραγούδι του Μάνου, το Κρητικό σταφύλι. Του είπα να το κάνει αργό, το έκανε, και μετά προσθέσαμε κι ένα ρεφρέν. Στον τελευταίο στίχο, για τη λογοκρισία, το “μα οι άνθρωποί μας” έγινε “μα τα χελιδόνια”».
Δημιουργία για την εκπομπή του Γιώργου Παπαστεφάνου "διαδρομές" (ΕΤ1) (1998)
Στίχοι και Μουσική - Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Τούτο το τρένο δε σταματάει,
χρόνια γυρνάει μες στις καρδιές,
περνά πεδιάδες και συμπληγάδες,
φέρνει τραγούδια και αγκαλιές.
Τούτο το τρένο ανοίγει δρόμους,
δεν έχει νόμους, ούτε γραμμές,
τούτο το τρένο μόνο του πάει,
φτιάχνει δικές του διαδρομές.
Έλα μαζί μας,
στη διαδρομή μας,
τούτο το τρένο είμαστε εμείς.
Τούτο το τρένο είν' η ζωή μας,
κλείσε τα μάτια και θα μας βρεις.
Τούτο το τρένο είν' η ζωή μας,
τούτο το τρένο είμαστε εμείς.
Τόσα βαγόνια, όσα τα χρόνια
κι οι επιβάτες σαν τα παιδιά,
κόβουν λουλούδια, φτιάχνουν τραγούδια,
τα τραγουδάνε με τα πουλιά.
Είναι ένας δρόμος που δεν τελειώνει,
είν' η δική μας διαδρομή,
είν' η αγάπη που μας ενώνει,
να τραγουδάμε πάντα μαζί.
Έλα μαζί μας,
στη διαδρομή μας,
τούτο το τρένο είμαστε εμείς.
Τούτο το τρένο είν' η ζωή μας,
κλείσε τα μάτια και θα μας βρεις.
Τούτο το τρένο είν' η ζωή μας,
τούτο το τρένο είμαστε εμείς.
Στίχοι - Σόφη Παππά
Μουσική - Βαγγέλης Βασιλείου
Διπλό CD SONY MUSIC "Παράξενες Εικόνες" (2003)
Βρέθηκα μετά τον χωρισμό
στο σταθμό , στο βαγόνι μου
μια ζωή σε μια αποσκευή
τα νεκρά όνειρά μου
ξάφνου εκεί μες στο συνωστισμό
μια φωνή τόσο γνώριμη
μια φωνή που γίνεται κραυγή
καθώς λέει το όνομά μου
και το τρένο ξεκίνησε
και εσύ, πάλι μακριά μου.
Κι ήθελα τόσα να σου πω
πως σ' αγαπώ να σου φωνάξω
αχ να μπορούσα μια ζωή
σε μια στιγμή να την αλλάξω
κι έγραψα το σ' αγαπώ στο τζάμι
και μόλις είδα που δάκρυσες
έτρεχε το δάκρυ μου ποτάμι
γιατί καρδιά μου άργησες.
Τρέχουνε οι πόλεις κι οι σταθμοί
μα εσύ πάντα πλάι μου
βλέπω την μορφή σου, μου μιλάς
σαν βροχή σαν αέρας
θέλω να κατέβω στη στροφή
μα η φωνή μου σκορπίζεται
θέλω να κατέβω στη στροφή
δεν μ' ακούει κανένας
και το τρένο πια χάνεται
σαν το φως της ημέρας.
Κι ήθελα τόσα να σου πω
πως σ' αγαπώ να σου φωνάξω
αχ να μπορούσα μια ζωή
σε μια στιγμή να την αλλάξω
κι έγραψα το σ' αγαπώ στο τζάμι
και μόλις είδα που δάκρυσες
έτρεχε το δάκρυ μου ποτάμι
γιατί καρδιά μου άργησες.
Μουσική: Γιώργος Κατσαρός Στίχοι: Ηλίας Λυμπερόπουλος "Εγώ κι Εσύ" (1974)
Ο τελευταίος μου σταθμός η αγκαλιά σου, η τελευταία μου ελπίδα τα φιλιά σου, να τριγυρίζει η καρδιά μου δεν αντέχει, ειμ' ένα τρένο που κουράστηκε να τρέχει
Μ' ένα φιλί σου όλα θα σβηστούν, όλοι οι παλιοί σταθμοί θα ξεχαστούν Θέλουν και τα τρένα, θέλουν και τα τρένα να ξεκουραστούν
Ο τελευταίος μου σταθμός η συντροφιά σου, το τελευταίο καρδιοχτύπι η ματιά σου, δεν θέλω τρένα και σταθμούς να ξαναλλάξω, εδώ μ' αρέσει, και θα μείνω και θ' αράξω
Μ ένα φιλί σου όλα θα σβηστούν, όλοι οι παλιοί σταθμοί θα ξεχαστούν Θέλουν και τα τρένα, θέλουν και τα τρένα να ξεκουραστούν.
Στίχοι - Κώστας Βίρβος Μουσική - Στέλιος Καζαντζίδης (1965)
Μέσα στο τρένο Γερμανίας Αθηνών στην τρίτη θέση σε μιαν άκρη καθισμένος αφήνω πίσω μου το μαύρο παρελθόν και φεύγω στ' άγνωστο φτωχός κι αδικημένος μέσα στο τρένο που με πάει στην ξενιτιά κλαίω τη μοίρα μου χωρίς παρηγοριά.
Αφήνω μάνα και αγάπη ορφανές κι ό,τι αγάπησα στον τόπο μου εδώ πέρα αφήνω όμως και στιγμές πολύ πικρές με την ελπίδα πως θα δω μιαν άσπρη μέρα μέσα στο τρένο που με πάει στην ξενιτιά κλαίω τη μοίρα μου χωρίς παρηγοριά.
Φεύγει το τρένο και σφυρίζει συνεχώς σαν μοιρολόι, σαν τραγούδι πονεμένο γιατί, μανούλα μου με γέννησες φτωχό? γιατί να ζήσω μακρυά σε τόπο ξένο?
Μουσική - Κηλαηδόνης Λουκιανός Στίχοι - Λογοθέτης Γιάννης Β' φωνή - Άλκιστης Πρωτοψάλτη "Μανώλης Μητσιάς" (1971)
Φεύγει το τρένο σαν χελιδόνι δεύτερη θέση, τρίτο βαγόνι να το σπιτιού σου η γωνία φεύγει το τρένο στη Γερμανία
Αχ Μαρία, αχ Μαρία μόνος μου στην μπιραρία ονειρεύομαι τη νύχτα που σε πρωτοφίλησα Αχ Μαρία, αχ Μαρία μόνος μου στην μπιραρία το ποτήρι μου με δάκρια ξεχείλισα
Φεύγει το τρένο, στον κάμπο χιόνι θα μου κρυώνεις που θα σαι μόνη λιώνει η καρδιά μου στην αγωνία μπήκε το τρένο στη Γερμανία
Αχ Μαρία, αχ Μαρία μόνος μου στην μπιραρία ονειρεύομαι τη νύχτα που σε πρωτοφίλησα Αχ Μαρία, αχ Μαρία μόνος μου στην μπιραρία το ποτήρι μου με δάκρια ξεχείλισα
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Τα λαϊκά (1970)
Το τρένο φεύγει στις οχτώ
ταξίδι για την Κατερίνη
Νοέμβρης μήνας δε θα μείνει
να μη θυμάσαι στις οχτώ
να μη θυμάσαι στις οχτώ
το τρένο για την Κατερίνη
Νοέμβρης μήνας δε θα μείνει
Σε βρήκα πάλι ξαφνικά
να πίνεις ούζο στου Λευτέρη
νύχτα δε θα 'ρθει σ' άλλα μέρη
να 'χεις δικά σου μυστικά
να 'χεις δικά σου μυστικά
και να θυμάσαι ποιος τα ξέρει
νύχτα δε θα 'ρθει σ' άλλα μέρη
Το τρένο φεύγει στις οχτώ
μα εσύ μονάχος σου έχεις μείνει
σκοπιά φυλάς στην Κατερίνη
μεσ' στην ομίχλη πέντε οχτώ
μεσ' στην ομίχλη πέντε οχτώ
μαχαίρι στη καρδιά σου εγίνει
σκοπιά φυλάς στην Κατερίνη
Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τα 12 τραγούδια αυτού του έργου το 1968. Η πρώτη ηχογράφησή τους γίνεται στο Παρίσι με ερμηνευτή τον Γιώργο Καπερνάρο. Ακολουθεί η δεύτερη ηχογράφησή τους την επόμενη χρονιά και πάλι στο Παρίσι με ερμηνευτές τη Μαρία Δημητριάδη και τον Αντώνη Καλογιάννη. Το 1974 ηχογραφούνται για πρώτη φορά στην Ελλάδα με ερμηνευτή τον Μανώλη Μητσιά.
Πού να 'βρω τέσσερα σπαθιά και μια λαμπάδα στη γροθιά φωτιά να βάλω σήμερα και να τον κάψω σίγουρα τον κόσμο αυτό που αγάπησα και μ' άφησε και σάπισα Στης πίκρας τα ξερόνησα το δάκρυ μου κοινώνησα και στης ζωής τη φυλακή που δεν υπάρχει Κυριακή ποτέ μου δε λησμόνησα τη μοναξιά τη φόνισσα Κι εσύ που ήρθες μια βραδιά να μου ζεστάνεις την καρδιά με πέταξες αλίμονο στο μαύρο καταχείμωνο με πρόδωσες και μ' έφτυσες ήσουν χαρά και ξέφτισες Πού να 'βρω τέσσερα κεριά και στην ψυχή μου σιγουριά φωτιά να βάλω γρήγορα και να τον κάψω σήμερα τον κόσμο αυτό που αγάπησα και μ' άφησε και σάπισα και σάπισα, αγάπησα, αγάπησα, και σάπισα...